maniatis img

FEPS DIKTYO

Βιώνουμε μια περίοδο πρωτοφανούς μη εθελούσιας (βίαιης) ανθρώπινης κινητικότητας: 

- Περισσότεροι από 65 εκατομμύρια βίαια εκτοπισμένοι άνθρωποι παγκοσμίως, 21.3 εκατομμύρια πρόσφυγες, 10 εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς πατρίδα, 4,8 εκατομμύρια Σύριοι, οι οποίοι εγκατέλειψαν τη χώρα τους από την έναρξη της σύγκρουσης πριν από πέντε χρόνια, ενώ άλλα 4 εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει το Ιράκ.
- Σύμφωνα με την μη κυβερνητική οργάνωση Save the Children, περίπου το ήμισυ των εγγεγραμμένων προσφύγων είναι παιδιά. Ο αριθμός αυτός ισοδυναμεί με τον υψηλότερο αριθμό παιδιών προσφύγων από το Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο και θα μπορούσε να προκαλέσει μια ''κρίση μέσα στην κρίση''.


Το προσφυγικό προφανώς δεν είναι μόνο εθνικό ή ευρωπαϊκό πρόβλημα. Είναι οικουμενικό και οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε διαστάσεις του σε εθνικό και ενωσιακό επίπεδο.
Υπάρχει μια σοβαρή διάβρωση των διεθνών ηθικών αρχών. Ιστορικά, η μετανάστευση έχει καταγραφεί ως μια συντριπτικά θετική εμπειρία. Μεταπολεμικά, οι μετανάστες συνέβαλλαν στην ανοικοδόμηση των χωρών. Η μετανάστευση έχει επίσης συμβάλλει στην οικονομική ανάπτυξη και τον εμπλουτισμό του εργατικού δυναμικού με νέες δεξιότητες. Όμως, σήμερα, η ρητορική περί μεταναστών, κυρίως από λαΐκιστές πολιτικούς και τα πολιτικά σχήματα σε πολλές από τις πλούσιες χώρες της Δύσης είναι δηλητηριώδης.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είπε πάρα πολλά για ένα θέμα και τελικά έκανε πολύ λίγα. Από την αρχική, αισιόδοξη, απόφαση για την Ευρωπαϊκή Ατζέντα για τη Μετανάστευση και τις εξαγγελίες για μόνιμους μηχανισμούς επανεγκατάστασης και μετεγκατάστασης, φτάσαμε στην Κοινή δήλωση των ηγετών ΕΕ - Τουρκίας της 18ης Μαρτίου.
Μεσολάβησαν πολλές Σύνοδοι Κορυφής που επικεντρώθηκαν στη λύση του προσφυγικού αλλά τελικά ανέδειξαν τις διαφωνίες των κρατών μελών και την έλλειψη βούλησης για αλληλεγγύη και πραγματικά κοινές ευρωπαϊκές πολιτικές.
Η μέχρι σήμερα διαχείριση της προσφυγικής κρίσης φανερώνει ότι οι εθνικές κυβερνήσεις περιχαρακώνουν την εθνική τους κυριαρχία εις βάρος των καθολικών αξιών που συμφωνήθηκαν μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο μεταξύ των χωρών και αποτελούν τη βάση του σύγχρονου διεθνούς συστήματος. Όπως είπε ο Peter Sutherland, Ειδικός Εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για τη Διεθνή Μετανάστευση και την Ανάπτυξη, σε ειδική συνεδρία του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας τον Μάρτιο του 2016, ''η Ευρώπη, είναι ένα κακό παράδειγμα διαχείρισης της κρίσης εφόσον συσχετίζει την ’εγγύτητα’ / proximity (των χωρών, βλ. Ελλάδα, Ιταλία) με την ’ευθύνη’ / responsibility (των εν λόγω χωρών) για την διαχείριση των προσφυγικών ροών.”
Όσα κράτη- μέλη, λόγω γεωγραφικής θέσης, υποδέχονται τους πρόσφυγες βρίσκονται στην πράξη χωρίς διαπραγματευτική ισχύ αφού ο Κανονισμός Δουβλίνο λειτουργεί ως θεσμικός φράκτης, όσο και όποτε ισχύει, αλλά και ως θεσμική απειλή όταν αναστέλλεται, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας.
Η αναστολή της εφαρμογής του κανονισμού Δουβλίνο, όσον αφορά στις επιστροφές, για την Ελλάδα επιβεβαίωσε μια πραγματικότητα. Οι πρόσφυγες επιλέγουν τον προορισμό τους μέσα στην ΕΕ λαμβάνοντας υπόψιν τις συνθήκες υποδοχής και ένταξης σε κάθε κράτος μέλος. Τα στοιχεία των αιτήσεων ασύλου ανά κράτος μέλος για την προηγούμενη δεκαετία το επιβεβαιώνουν.
Έτσι δημιουργήθηκε μια δεύτερη ομάδα κρατών μελών που αναλαμβάνουν μεγάλο μέρος της ευθύνης για τη διαχείριση της προσφυγικής – μεταναστευτικής ροής. Η ομάδα των κρατών μελών που αποτελούν τον προορισμό των προσφύγων και μεταναστών. Δεν πρόκειται απλώς για «πλούσια» κράτη μέλη. Είναι αυτά που παρέχουν ποιοτικές υπηρεσίες κοινωνικού κράτους σε όσους κατοικούν σε αυτά.
Η συζήτηση σε επίπεδο ΕΕ για τις παροχές που προβλέπονται για πολίτες τρίτων χωρών στο πλαίσιο της ίσης μεταχείρισης είναι πολύ σημαντική για να καταλάβουμε τι συμβαίνει και στο προσφυγικό.
Υπό αυτήν την έννοια μια τρίτη μεγάλη ομάδα κρατών μελών διαμορφώνεται στην πράξη και αφορά αυτά που δεν έχουν καταφέρει, για διάφορους λόγους να παρέχουν ποιοτικές υπηρεσίες κοινωνικού κράτους στους πολίτες τους. Εκεί το προσφυγικό ρεύμα (που έτσι κι αλλιώς δεν θεωρεί τις χώρες αυτές προορισμό) είναι εύκολο να παρουσιαστεί ως απειλή από την ακροδεξιά και τις λαϊκιστικές πολιτικές δυνάμεις. Οι πρόσφυγες «έρχονται» για να λάβουν ένα μερίδιο από τις κρατικές παροχές πρόνοιας, που δεν υπάρχουν, και στο τέλος να λάβουν μέσω συγχρηματοδοτούμενων ευρωπαϊκών προγραμμάτων περισσότερες υπηρεσίες από αυτές που λαμβάνουν οι πολίτες. Αλλά δεν υπάρχει πρόσφυγας που να θέλει να εγκατασταθεί στην Ουγγαρία ή την Σλοβακία…
Αυτή η διάσταση, της επίδρασης της λειτουργίας ή μη, του κοινωνικού κράτους σε επίπεδο κρατών μελών απουσιάζει πρακτικά από τις συζητήσεις σε εθνικό ή ευρωπαϊκό επίπεδο.
Οι υπαρκτές ανισότητες μεταξύ των κρατών μελών αποτελούν μεγάλο εμπόδιο που πρέπει να υπερβεί η ΕΕ για τη χάραξη πραγματικά κοινής πολιτικής για τη μετανάστευση και το άσυλο.
Είναι προφανές ότι στις εποχές της λιτότητας και της αυξημένης ανεργίας οι πολιτικές για τους πρόσφυγες δεν μπορεί να είναι αυτοαναφορικές. Οφείλουν να συνδέονται με το κοινωνικό κράτος αλλά και τις ευρύτερες συζητήσεις για την έξοδο από τις υφεσιακές πολιτικές.
Δυστυχώς ημιτελείς είναι και οι συζητήσεις που αφορούν στο δημογραφικό πρόβλημα της Ευρώπης. Όλοι δεχόμαστε ότι είναι μια από τις μεγαλύτερες εσωτερικές απειλές. Τα εθνικά εργαλεία για την αντιμετώπιση του ζητήματος είναι προφανές ότι έχουν πεπερασμένη αποτελεσματικότητα.
Η ΕΕ δεν μπορεί να περιμένει ή να υπολογίζει στην αύξηση των προσφυγικών ροών για να λύσει το δημογραφικό της πρόβλημα. Οφείλει μάλιστα να προσβλέπει, και να συμβάλει σε αυτό, στη δημιουργία συνθηκών για την επιστροφή των προσφύγων στις εστίες τους.
Απαιτείται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τη νόμιμη μετανάστευση που θα περιλαμβάνει και πρόνοιες για την επανεγκατάσταση προσφύγων στο έδαφος της. Στη σημερινή συγκυρία η προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στους πρόσφυγες γιατί οι πρόσφυγες είναι ήδη εδώ.
Η ΕΕ οφείλει να επενδύσει στο ανθρώπινο δυναμικό της. Υπό αυτήν την έννοια οφείλει να επενδύσει και στους νεοεισερχόμενους. Έτσι μόνο θα έχουμε βιώσιμες λύσεις για το προσφυγικό αλλά και απαντήσεις για την ανάπτυξη και για την κοινωνική συνοχή.
Παρά τις αντίθετες απόψεις, οι πόροι που δαπανώνται εντός ΕΕ για τους πρόσφυγες και τους αιτούντες άσυλο επιστρέφουν σχεδόν στο σύνολό τους στα κράτη που τους υποδέχονται.
Είτε μέσω της φορολογίας (έμμεσης και άμεσης), είτε με την απασχόληση εξειδικευμένου ή μη προσωπικού, είτε με την κατανάλωση τοπικών ή μη προϊόντων συμβάλλουν στην ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας. Όταν μάλιστα αφορούν χώρες που στηρίζονται, για αυτές τις παροχές, κατά βάση στην χρηματοδότηση της ΕΕ η συμβολή τους είναι προφανής.
Κρίσιμο σημείο για την ελληνική και ευρωπαϊκή πολιτική για τους πρόσφυγες οφείλει να είναι η ταχύτητα και η ποιότητα των εφαρμοζόμενων πολιτικών ώστε οι πρόσφυγες να εντάσσονται γρήγορα στις τοπικές κοινωνίες και οικονομίες. Με αυτόν τον τρόπο κερδίζουν και οι πρόσφυγες και η ΕΕ και κάθε κράτος μέλος ξεχωριστά.
Πολύ φοβάμαι όμως ότι σε αυτόν τον τομέα έχουμε αποτύχει παταγωδώς. Παρά το γεγονός ότι ξοδεύουμε πολλούς πόρους το αποτέλεσμα είναι μηδαμινό και ίσως αρνητικό.
Η ελληνική κυβέρνηση χρηματοδοτεί καταυλισμούς έκτακτης ανάγκης για 9 μήνες. Από την αρχή της προσφυγικής κρίσης έχουν ασχοληθεί όλες οι κρατικές υπηρεσίες εκτός από την Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας. Ως Δημοκρατική Συμπαράταξη είχαμε προτείνει την επέκταση του σχεδίου πολιτικής προστασίας «Ξενοκράτης» και στους εκτοπισμένους πληθυσμούς. Δεν εισακουστήκαμε.
Υπάρχει μια ενοχλητική αναλογία για την Ελλάδα του 2016. Πριν 30 χρόνια, το 1986, έγινε ο σεισμός στην Καλαμάτα που είχε αντίστοιχο πληθυσμό με αυτόν των προσφύγων. Η κρατική μηχανή κατάφερε και ανταπεξήλθε. Σήμερα αποδεικνύεται ότι είμαστε αδύναμοι να ανταποκριθούμε στη διαχείριση ενός πληθυσμού ίδιο με της Καλαμάτας.
Προτείναμε τη γρήγορη διασπορά των προσφύγων για να υπάρξει, έστω και στο εσωτερικό της χώρας, δίκαιη και βιώσιμη κατανομή του πληθυσμού. Ζητήσαμε αυξημένη μέριμνα για να φοιτήσουν τα παιδιά των προσφύγων στα σχολεία.
Οι πρόσφυγες που βρίσκονται στη χώρα είτε παραμείνουν, είτε μετεγκατασταθούν, θα έπρεπε να έχουν κάνει ήδη τα πρώτα ενταξιακά τους βήματα. Αντί γι’ αυτό σήμερα, για δεύτερη φορά, η κυβέρνηση αντιμετωπίζει κατάσταση ανάγκης. Αυτή τη φορά είναι ο χειμώνας. Οι άνθρωποι μεταφέρονται άρον άρον από δομή σε δομή ή σε ξενοδοχεία. Το κόστος είναι υψηλό και δεν αφορά καθόλου την ένταξη. Δεν συζητείται η πρόσβαση στην αγορά εργασίας, τα παιδιά των καταυλισμών δεν πηγαίνουν σχολείο, δεν υπάρχει καμία ποιοτική δράση για τους πρόσφυγες. Μόνο υποτυπώδης στέγη και ιατρική φροντίδα και κακό αλλά ακριβό φαγητό.
Το φαγητό μιας τετραμελούς οικογένειας σε καταυλισμό στοιχίζει περίπου 700 ευρώ το μήνα (είναι 5,87 ευρώ την ημέρα Χ 4 άτομα επί 30 ημέρες). Πόσες ελληνικές οικογένειες δαπανούν αυτό το ποσό μηνιαίως; Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ η μέση μηνιαία δαπάνη το 2015 για είδη διατροφής για μια τετραμελή οικογένεια και σύνολο καταναλωτικής μηνιαίας δαπάνης 2.080 ευρώ είναι περίπου 380 ευρώ.
Το κόστος είναι πραγματικό αλλά ακριβό γιατί αφορά υπηρεσίες catering και προφανώς αυτές οι υπηρεσίες είναι απαραίτητες σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Να συνεχίζονται όμως μετά από 9 μήνες; Είναι από τις περιπτώσεις που προκαλούν το κοινό αίσθημα.
Αλλά δεν είναι λύση ούτε για τους πρόσφυγες αφού μαρτυρίες από τους καταυλισμούς λένε ότι μεγάλο ποσοστό των προσφύγων δεν τρώει καν τα φαγητά του catering τα οποία κοστίζουν αλλά πετιούνται στα σκουπίδια.
Χρειαζόμαστε μια συνεκτική ορθολογική πολιτική για την ένταξη των προσφύγων και μεταναστών στην αγορά εργασίας, για μία πολιτική που εδράζεται στα ανθρώπινα δικαιώματα, την αλληλεγγύη, την αξιοπρεπή εργασία, την ίση μεταχείριση, τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, τον κοινωνικό διάλογο, τον σεβασμό στα διεθνή κοινωνικά πρότυπα.
Η Δημοκρατική Συμπαράταξη, στην Προγραμματική της Συνδιάσκεψη, κατέγραψε μεταξύ άλλων 5 προτάσεις που αφορούν στην ενταξιακή πολιτική για τους πρόσφυγες.
1. Αναγνώριση του ρόλου των χωρών εισόδου στην ΕΕ και υποστήριξη των υπηρεσιών πρώτης υποδοχής από τον ενωσιακό προϋπολογισμό.
2. Αναθεώρηση του Κανονισμού Δουβλίνο στην κατεύθυνση του δίκαιου και υποχρεωτικού επιμερισμού βαρών μεταξύ των κρατών μελών, αλλά και επέκταση των συστημάτων επανεγκατάστασης προσφύγων εκτός ΕΕ.
3. Ανάπτυξη Κοινού Ευρωπαϊκού Συστήματος Ασύλου που να υποβοηθείται από γενναία και οριζόντια στήριξη του Κοινωνικού Κράτους στα κράτη μέλη.
4. Επένδυση στην ανάπτυξη γλωσσικών και κοινωνικών δεξιοτήτων των προσφύγων, στην καταγραφή και αξιοποίηση των προσόντων τους καθώς και στις δράσεις επαγγελματικής κατάρτισης.
5. Διασφάλιση της ομαλής ένταξης των παιδιών των προσφύγων στην σχολική ζωή.
Η Κοινή Δήλωση ΕΕ – Τουρκίας αφορά περισσότερο το, σημαντικό κατά τα άλλα, ζήτημα της διαχείρισης συνόρων. Τα σύνορα αφορούσε και η εμπλοκή του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, που μας απασχόλησε για λίγο και μετά εξαφανίστηκε από τη δημόσια συζήτηση.
Αποτέλεσμα της είναι η, πρόσκαιρη τουλάχιστον, απάντηση στο ζήτημα της αυξημένης ροής προσφύγων και μεταναστών. Πρόκειται όμως, όσο και να το κρύβουμε, για έναν «θεσμικό φράκτη» στις μετακινήσεις των προσφυγικών πληθυσμών. Ένας «θεσμικός φράκτης» που μαζί με αυτόν του ισχύοντος Κανονισμού Δουβλίνο (αλλά και των γνωστών προτάσεων για την αναθεώρησή του) νομιμοποιεί τους φράκτες του κάθε Ευρωπαίου Όρμπαν. Νομιμοποιεί την λογική να παραμείνουν οι πρόσφυγες εκτός Ευρωπαϊκού εδάφους αλλά και τη λογική ότι αν δεν γίνει αυτό η Ελλάδα θα γίνει de facto χώρα ανάσχεσης των ροών.
Είναι ενδεικτικό ότι η αξιοποίηση της έννοιας της ασφαλούς τρίτης χώρας για πρόσφυγες προέκυψε ξαφνικά στην Ευρωπαϊκή συζήτηση μόλις έκλεισε η Βαλκανική Οδός. Προέκυψε ως νομική διευθέτηση ή καλύτερα νομική υπεκφυγή από την πλευρά της Επιτροπής στη δελεαστική, κατά τον Έλληνα πρωθυπουργό, «πρόταση Νταβούτογλου».
Το ότι η Τουρκία είναι ασφαλής χώρα για όλους τους πρόσφυγες θα μπορούσε να είναι ευχή, ίσως στόχος για το μέλλον, αλλά σίγουρα δεν είναι πραγματικότητα. Γνωρίζουμε όλοι ότι ακόμα και με την γενναιόδωρη οικονομική υποστήριξη της ΕΕ το επίπεδο της προστασίας δεν μπορεί άμεσα να προσιδιάζει με αυτό που παρέχεται στην ΕΕ. Το ίδιο ισχύει και για μια σειρά άλλων χωρών που περιλαμβάνονται στον σχεδιασμό της για το κοντινό μέλλον.
Όμως οι πρόσφυγες δεν θα εγκατασταθούν εκεί που δεν απολαμβάνουν δικαιώματα. Τα ταξίδια του θανάτου δεν θα σταματήσουν. Ίσως γίνουν πιο ακριβά και πιο επικίνδυνα. Ακριβώς όπως και ο Κανονισμός Δουβλίνο ποτέ δεν σταμάτησε της δευτερογενείς ροές εντός της ΕΕ.
Από την άλλη πλευρά, σε επιχειρησιακό επίπεδο, γίνεται αντιληπτό ότι δεν υπήρχε καμία απολύτως προετοιμασία για την πλήρη εφαρμογή της συμφωνίας. Σε μια συμφωνία μεταξύ της ΕΕ και Τουρκίας, η Ένωση δίνει χρήματα και υποσχέσεις στην Τουρκία, η Τουρκία υλοποιεί το αστυνομικό μέρος της ενώ η Ελλάδα αναλαμβάνει ολόκληρο το κοινωνικό και πιθανώς το νομικό κόστος εφαρμογής της.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει αναλάβει το ρίσκο να βρεθεί στο στόχαστρο εθνικών και διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων εφαρμόζοντας μια συμφωνία στο όνομα άλλων. Χρειάζεται προσοχή.
Διάβασα μετά από καιρό, την αναφορά της Επιτροπής για τη διαδικασία εφαρμογής της συμφωνίας όπως αυτή καταγράφηκε αμέσως μετά την σύναψη της.
Το ζητούμενο τότε ήταν η άμεση εφαρμογή της και από τα δυο μέρη. Η Τουρκία θα ανέκοπτε τις ροές και η Ευρώπη μέσω της Ελλάδας θα επέστρεφε άμεσα στην Τουρκία όσους κατάφερναν να περάσουν στα ελληνικά νησιά.
Αποδείχτηκε ότι η εξαγγελία για άμεση επιστροφή ή επαναπροώθηση των προσφύγων και μεταναστών στην Τουρκία ήταν κυριολεκτικά εκτός τόπου και χρόνου.
Αποδείχτηκε ότι η Τουρκία μπορούσε, αλλά δεν ήθελε, να ανακόψει τις ροές. Το έκανε αποτελεσματικά μετά τις 20 Μαρτίου αφού κέρδισε διαπραγματευτική ισχύ και τις υποσχέσεις που ήθελε από την ΕΕ.
20.000 μετεγκαταστάσεις ήταν ο στόχος για τον Μάιο του 2015 και μετά από 9 μήνες μόλις ξεπεράστηκαν οι 6.000. 20.000 είχε προγραμματιστεί ότι θα ήταν οι θέσεις φιλοξενίας στα νησιά και δεν υπάρχουν ούτε οι μισές.
4.000 στελέχη, από την Ελλάδα και άλλα κράτη μέλη θα βοηθούσαν στα νησιά για την εφαρμογή της.
Τίποτα δεν έγινε…
Στο ερώτημα ποια είναι η εγγύηση ότι θα διασφαλιστούν τα δικαιώματα των προσφύγων που θα επιστρέφονται η απάντηση της Επιτροπής ήταν, για να μην πω κάτι βαρύτερο, κυνική. Για την Επιτροπή η διασφάλιση των δικαιωμάτων αποτιμάται στα 6 δις που θα δοθούν σε βάθος χρόνου στην Τουρκία για την υποστήριξη των προσφύγων. Καμία δυστυχώς θεσμική εγγύηση και καμία πίεση στην Τουρκία για να ανταποκριθεί.
Ο ρόλος της Τουρκίας είναι, για προφανείς λόγους, χρήσιμος για οποιοδήποτε μοντέλο διαχείρισης των προσφυγικών ροών στα σύνορα. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε μια σύγχρονη, δημοκρατική και Ευρωπαϊκή Τουρκία και σχέσεις ειλικρίνειας δομημένες στις δικές μας αρχές και αξίες.
Όσον αφορά στο Ευρωπαϊκό μέρος της συμφωνίας, για εννιά μήνες πλέον, τα νησιά που υποδέχονται πρόσφυγες ζουν σε κατάσταση ανάγκης. Μόνα τους σηκώνουν ολόκληρο το βάρος της συμφωνίας και έχουν μετατραπεί σε φυλακές.
Είναι προφανές ότι οι ίδιοι οι πρόσφυγες δεν μπορούν να κατανοήσουν το περιεχόμενο της συμφωνίας. Πώς να κατανοήσουν ότι οι συμπατριώτες τους που πέρασαν σε ευρωπαϊκό έδαφος μια μέρα πριν την έναρξη της εφαρμογής της συμφωνίας είναι περισσότερο πρόσφυγες από αυτούς; Πώς να αποδεχτούν ότι θα επιστραφούν στην Τουρκία γιατί από την μια μέρα στην άλλη είναι ασφαλής χώρα για αυτούς αλλά όχι για τους χιλιάδες που προηγήθηκαν;
Δυστυχώς η πολιτική αστάθεια στην Τουρκία έρχεται να προσθέσει ηθικά και πραγματικά ζητήματα.
Είναι δυνατόν η Ευρώπη να έχει δυο πρόσωπα όσον αφορά την Τουρκία; Είναι δυνατόν να μην συνδέεται η κριτική για τις παραβιάσεις σε θέματα δικαιωμάτων στην Τουρκία με ένα κατεξοχήν θέμα δικαιωμάτων όπως είναι η διαχείριση του προσφυγικού;
Η Ευρωπαϊκή Ένωση παρασύρθηκε σε μια διαδικασία από την οποία είναι πολύ δύσκολο να βγει. Παρέδωσε αρμοδιότητες και επιχειρησιακή ισχύ χωρίς ώριμη σκέψη. Στην πραγματικότητα σήμερα είναι πολύ δύσκολη η άμεση αλλαγή κατεύθυνσης. Χάθηκε πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο σε μια μάχη που δεν δόθηκε, επί της ουσίας, ποτέ.
Αλλά αυτή η αλλαγή είναι απολύτως απαραίτητη. Μπορεί να γίνει στο πλαίσιο της εφαρμογής της συμφωνίας με τροποποίηση των ποιοτικών της χαρακτηριστικών. Όμως στόχος θα πρέπει να είναι η απεμπλοκή και η αναζήτηση λύσεων όπου η Ευρώπη θα έχει τον πρώτο λόγο.
Ελπίζουμε ότι η επόμενη Σύνοδος Κορυφής που προγραμματίζεται για τον Ιανουάριο με τη συμμετοχή της Τουρκίας (η τέταρτη στη σειρά) να έχει αποτελέσματα και θετικές εξελίξεις.
Όμως η συνολική αναθεώρηση των ευρωπαϊκών πολιτικών για το Άσυλο, σύμφωνα με τις νέες συνθήκες, είναι το μεγάλο στοίχημα για την ελληνική και ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Η συζήτηση για την αλλαγή της λογικής του συστήματος Δουβλίνο και για κοινό Ευρωπαϊκό σύστημα Ασύλου έχει ανοίξει. Η συζήτηση όμως πρέπει να διευρυνθεί ώστε να δοθούν κοινές ευρωπαϊκές, ρεαλιστικές, βιώσιμες και προοδευτικές απαντήσεις σε μια σειρά από θέματα όπως η ομαλή ένταξη των προσφύγων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, η πρόληψη και καταστολή φαινομένων εξτρεμισμού αλλά και οι ειλικρινείς και αξιακές σχέσεις συνεργασίας με τις τρίτες χώρες προορισμού ή διέλευσης προσφύγων.
Το προσφυγικό πρόβλημα δεν είναι μόνο πρόβλημα διαχείρισης ροών. Είναι στη ρίζα του πολιτικό πρόβλημα με εθνικές, ενωσιακές και οικουμενικές διαστάσεις.
Η ελληνική και ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία θα πρέπει να αναλάβουν τις πρωτοβουλίες που απαιτούνται και να συγκρουστούν, όταν χρειάζεται, με τις δυνάμεις της συντήρησης και του λαϊκισμού.
Οι συνθήκες είναι πλέον δύσκολες γι αυτό δεν πρέπει να χαθεί άλλος χρόνος. Η Ευρώπη χρειάζεται ένα μεγάλο, ολιστικό σχέδιο υπέρβασης της δικής της οικονομικής, πολιτικής και ηθικής κρίσης.

(Διανεμήθη στους συνέδρους)

Pin It

Βιβλία Γιάννη Μανιάτη

metarithmiseis patriotismosenergeia oriktos ploutosproklisi prasinis anaptixisgeografika sistimata